Bo nie wierzę (2013)

Nie wierzę w  wojny przemoc i morderstwa

Nie wierzę w durne zło w imię męczeństwa

Nie wierzę w banki kościoły i pieniądze

Nie wierzę w terroryzm władzę i żądze

Nie wierzę w bóg zapłać i grzechów odpuszczenie  

Nie wierzę w sprawiedliwość kary i więzienie

Nie wierzę w głód biedę i ubóstwo

Nie wierzę w cierpienie samotność i samobójstwo

Nie wierzę w zboczeńców gwałcicieli i pedofilii

Nie wierzę w Jezusa którego ponoć zabili

Nie wierzę w umieranie ani w zmartwychwstanie

Nie wierzę nocą że jeszcze dzień nastanie

Nie wierzę w przyjaźń miłość i zdradę

Nie wierzę w ludzi stawiających barykadę

Nie wierzę w papierosy alkohol i narkotyki

Nie wierzę w choroby i coraz gorsze wyniki

Nie wierzę w szaleństwo rozsądek i poświęcenie  

Nie wierzę w pijaństwo i twego ciała jedzenie

Nie wierzę w krew co płynie za grzechy

Nie wierzę w to drzewo co rodzi orzechy

Nie wierzę w artystów twory i sztukę

Nie wierzę w przywódców słowa i naukę

Nie wierzę w strach smutek i łzy

Nie wierzę w historie że ja to też ty

Nie wierzę w to życie i nawet w tą śmierć

Nie wierzę w to co już mam i w to co chcę mieć

Nie wierzę w bycie i posiadanie

Nie wierzę w wrażliwość pomoc i słuchanie

Nie wierzę w twą szczerość i raj obiecany

Nie wierzę nawet w swoje a tym bardziej w twoje rany

Nie wierzę byś bronił mnie od złego i niewiary

Nie wierzę byś uczynił coś nie do wiary

Nie wierzę w świętych niebo i piekło

Nie wierzę w ciało i słowo co się rzekło

Nie wierzę w ten świat i światy nieznane

Nie wierzę że gdy zasnę to obudzę się i wstanę

Nie wierzę w moją niewiarę i niewiedzę co posiadam

Nie wierzę w swoje myśli co na kartce układam

Więcej rzeczy nie pamiętam w które zapewne nie wierzę

Więc posłuchaj mnie tu panie i moją niewiarę weź w ofierze

Bo nie wierzę że pozwalasz

Bo nie wierzę że nie możesz

Bo nie wierzę że odpuściłeś

Bo nie wierzę że nie pomożesz

Więc nie wierzę w te wszystkie rzeczy i że to wszystko nasza wina

Więc nie wierzę że spokojnie sobie patrzysz jak się to kończy i zaczyna

Bo gdybym był gdybym istniał to nie czekałbym tak długo

Bo gdybym był gdybym istniał to nie czekałbym tak długo

Widzę (2013)

Mój przyjaciel w snach nie widzi twarzy.

Ja widzę je prawie zawsze no chyba, że

nie chcę, ale w takie zdolności nikt i tak

mi nie wierzy.

Stare kino bez foteli.

Projekcja filmu.

Nie mam pojęcia czy to dokument,

a może fabuła?

Wojna, terroryści, obrazy zła.

Niezbyt czytelna projekcja.

Setki osób siedzących na podłodze,

ogromnym dywanie.

Wszyscy wpatrzeni w film, a ja

w samym środku.

Przyglądam się im wszystkim.

Znajome twarze, jakby zahipnotyzowane.

Światło ekranu obnaża setki cieni.

Drastyczna scena w filmie, w której

podcinają człowiekowi gardło.

Wygląda to jak egzekucja.

Relacja na żywo.

W momencie gdy egzekucja zostaje

wykonana to wszystkim na sali

zaczyna tryskać krew z szyi.

Wszyscy umierają w niezliczonej

ilości krwi i wilgoci.

Umierają jak w kinie. 

To tylko sen (2013)

Jest noc, znowu noc, ciepła noc znowu.

Blok przy ulicy pewnego poety na literę S.

Trzecie  piętro, parapet.

Deszcz przestał padać i raczej mnie nie zobaczą.

Więc siadam na parapecie tak jak się siada

w snach.

Wtedy zauważam zaparkowany samochód

po drugiej stronie ulicy  i ktoś tam jest, jest tam.

Tak jak to w śnie bywa ten samochód stoi bez

świateł, tylko postać.

Nie widzę twarzy, a widuję je.

Wychodzę, opuszczam parapet, schodzę.

Schodzę tak jak po schodach, nie widać ich.

Prawie jak Jezus!

W połowie drogi do zaparkowanego auta

odwracam się i patrzę na swoje mieszkanie.

Idę dalej, schodzę.

Otwieram drzwi samochodu i siadam obok.

Nie wiem nadal kim jest.

Pierwsza kropla deszczu wznieciła światło

wewnątrz auta.

Nie wiem kim jest, jest za jasno.

Robi się tak strasznie jasno, że trące wzrok.

Wypadam na chodnik i czołgam się przed siebie.

Pada bardzo mocno, pada wszędzie tylko

nie na mnie.

Słyszę koty i płacz dziecka.

Otwieram przemoczone oczy i zaczynam

sprzątać parapet.

Schodzę, czasami po prostu schodzę...  

Rytm (2013)

Moja bezsenność ma jakby dwie strony.

Miedzy dźwiękiem lodówki, który rozchodzi

się po ścianach i opada, a światłem, które

za każdym razem przenika okna, rolety i

wystukuje ten sam rytm.

Zachowuje się tak jak ryba, która

potrzebuje powietrza, to światło.

I leżę, leżę okryty dźwiękiem pracujących

fabryk i nie mogę zasnąć.

Obserwuję wzory na ścianie i suficie.

Obserwuję samego siebie i myśli i obrazy.

Ciało jakby zmęczone, nieruchome , przegrywa.

Ostatnio często przegrywa, za często przegrywa.

Zostawia odcisk na nieścielonym łóżku, nie śpię.

Wydaje mi się , że opuszczam to ciało i jestem

w  tych wszystkich miejscach, dźwiękach, obrazach.

Bicie serca…

Bicie serca…

Przeraża.